Cukrzyca

Hormon insulina umożliwia komórkom wykorzystywanie glukozy, źródła energii, czerpanej przez nas głównie z węglowodanów. Na cukrzycę chorujemy, gdy w organizmie powstaje za mało insuliny lub komórki są niewrażliwe na ten hormon. Na ogół cukrzycę można kontrolować, jeśli zażywa się przepisywane leki, przestrzega diety, unika nadwagi i uprawia ćwiczenia fizyczne. Cukrzyca występuje w dwóch postaciach. Poważniejsza z nich jest cukrzyca typu 1. (nazywana też pierwotną, młodzieńczą, zależną od insuliny), w której wyspecjalizowane komórki trzustki przestają wytwarzać niezbędne ilości insuliny. Komórki organizmu nie są wtedy w stanie wykorzystywać glukozy zawartej we krwi, w wyniku czego jej stężenie się zwiększa. Ta postać cukrzycy pojawia się zwykle przed 35. rokiem życia, najczęściej między 10. a 16. rokiem życia. Cukrzyca typu 1. pojawia się gwałtownie i kończy się śmiercią, jeśli chory nie będzie regularnie otrzymywał insuliny. Choroba jest skutkiem zniszczenia komórek trzustki wytwarzających insulinę przez układ odpornościowy, który blednieje rozpoznaje. Skłonność do tej postaci cukrzycy jest dziedziczna. Przypuszcza się, że czynnikami, które ją wywołują, mogą być: zakażenie wirusem Coxsackie oraz reakcja na białko krowiego mleka. Cukrzyca typu 2. (czyli cukrzyca dorosłych, niezależna od insuliny) jest znacznie bardziej rozpowszechniona. Zwykle rozwija się ona stopniowo i pojawia z reguły po 40. roku życia. Niektórzy pacjenci chorujący na tę postać cukrzycy nie wytwarzają dostatecznych ilości insuliny, lecz u większości występuje oporność na jej działanie.